2009/Oct/24

แปรงสีฟันในห้องน้ำ  ทำไมถึงมีสองอัน
เตียงที่นอนทุกวัน  ทำไมมีหมอนสองใบ
เนคไทล์ลายตารางสีดำ  มาแขวนตรงนี้ได้ไง
นี่ฉันเป็นอะไร  จำไม่ได้สักอย่าง

* จำได้เพียง  เสียงกระซิบเบาเบา  ยังคงดังก้องอยู่จนตอนนี้

** คำว่าจบลงแล้ว  คำว่าเลิกกับฉัน
เจ็บสมอง  เจ็บทุกครั้ง  ที่คำนี้ก้องในหู
เสียงที่แสนปวดร้าว  ใครพูดอยากจะรู้
อยากจะเห็นหน้าเธอสักครู่  คนที่ทำฉันเจ็บอย่างนี้

ออกไปเดินที่คุ้นเคย  ทำไมไม่ค่อยคุ้นตา
จำคลับคล้ายคลับคลา  ว่าฉันเคยมากับใคร
เจอใครใครเขาก็ถาม  ว่าคนของฉันอยู่ไหน
จะบอกเขายังไง  มันจำไม่ได้จริงๆ

( * , ** )

Solo

เธอพูดจบลงแล้ว  เธอบอกเลิกกับฉัน
เจ็บสมอง มันเจ็บทุกครั้ง ทำยังไงจะดีขึ้นมา
เสียงของความหวั่นไหว  เสียงของความความอ่อนล้า
กัดกินฉันทุกวันเวลา หาทางออกไม่เจอ

กว่าสมองฉันจะฟื้นคืน  ก็คงต้องเจ็บอีกนาน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

03 / 09 /09 21.52 น. ณ ระเบียงระหว่าง X-Ray & ห้องผ่าตัด รพ.มหาราช

เกิดไอเดียจากเพลง"เบลอ"ของ"Boost" แล้วสองวรรคแรกก็ลอยขึ้นมา
เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับคำถามมากมายว่าของต่าง ๆ ในห้องมันมาได้ยังไง
ทั้งทั้งที่เธออยู่คนเดียว ออกไปพบเจอคนรู้จักก็มักถามหาคนที่เธอจำไม่ได้สักที
ไปทุก ๆ แห่งก็รู้สึกทุกครั้งว่าเหมือนเคยมากับใคร แต่เมื่อนึกทุกอย่างทีไรก็"เจ็บสมอง"ทุกที
เป็นเพลงช้าๆ เศร้าๆ ช่วงสุดท้ายถึงขั้นทรมาน ตอนแต่งนึกถึงเสียงพี่เอ๊ะ ศศิกานต์ เพลงน่าจะยิ่งเหงาบาดใจเข้าไปอีก... 

Comment

Comment:

Tweet


Tharet Jessadarom
View full profile