แปรงสีฟันในห้องน้ำ ทำไมถึงมีสองอัน
เตียงที่นอนทุกวัน ทำไมมีหมอนสองไป
เนคไทล์ลายตารางสีดำ มาแขวนตรงนี้ได้ไง
นี่ฉันเป็นอะไร จำไม่ได้สักอย่าง
* จำได้เพียง เสียงกระซิบเบาเบา ยังคงดังก้องอยู่จนตอนนี้
** คำว่าจบลงแล้ว คำว่าเลิกกับฉัน
เจ็บสมอง เจ็บทุกครั้ง ที่คำนี้ก้องในหู
เสียงที่แสนปวดร้าว ใครพูดอยากจะรู้
อยากจะเห็นหน้าเธอสักครู่ คนที่ทำฉันเจ็บอย่างนี้
ออกไปเดินที่คุ้นเคย ทำไมไม่ค่อยคุ้นตา
จำคลับคล้ายคลับคลา ว่าฉันเคยมากับใคร
เจอใครใครเขาก็ถาม ว่าคนของฉันอยู่ไหน
จะบอกเขายังไง มันจำไม่ได้จริงๆ
( * , ** )
Solo
เธอพูดจบลงแล้ว เธอบอกเลิกกับฉัน
เจ็บสมอง มันเจ็บทุกครั้ง ทำยังไงจะดีขึ้นมา
เสียงของความหวั่นไหว เสียงของความความอ่อนล้า
กัดกินฉันทุกวันเวลา หาทางออกไม่เจอ
กว่าสมองฉันจะฟื้นคืน ก็คงต้องเจ็บอีกนาน
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
03 / 09 /09 21.52 น. ณ ระเบียงระหว่าง X-Ray & ห้องผ่าตัด รพ.มหาราช
เกิดไอเดียจากเพลง"เบลอ"ของ"Boost" แล้วสองวรรคแรกก็ลอยขึ้นมา
เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับคำถามมากมายว่าของต่าง ๆ ในห้องมันมาได้ยังไง
ทั้งทั้งที่เธออยู่คนเดียว ออกไปพบเจอคนรู้จักก็มักถามหาคนที่เธอจำไม่ได้สักที
ไปทุก ๆ แห่งก็รู้สึกทุกครั้งว่าเหมือนเคยมากับใคร แต่เมื่อนึกทุกอย่างทีไรก็"เจ็บสมอง"ทุกที
เป็นเพลงช้าๆ เศร้าๆ ช่วงสุดท้ายถึงขั้นทรมาน ตอนแต่งนึกถึงเสียงพี่เอ๊ะ ศศิกานต์ เพลงน่าจะยิ่งเหงาบาดใจเข้าไปอีก...
